ដូរ្យដន្ត្រីធ្វើអោយមាន

ការផ្លាស់ប្តូរ

June 2006

by

Vann Chaom Mony, Pol

This paper was inspired and excerpted from the music advocacy website Music Play for Life (http://www.mca.org.au/music.playforlife.htm)

ដូរ្យដន្ត្រីធ្វើអោយមានការផ្លាស់ប្តូរ

ដូរ្យដន្ត្រីគឺជាមុខវិជ្ជាមួយយ៉ាងអស្ចារ្យសំរាប់កុមារទាំងឡាយ។ ម៉្យាងទៀតការស្រាវជ្រាវថ្មីៗបង្ហាញថា​​ ការសិក្សាដូរ្យដន្ត្រី អាចជួយកុមារយ៉ាងច្រើនបែប៖

បង្កើនសម្មត្ថភាពក្នុងការគិត ហើយនិងដោះស្រាយបញ្ហា

បង្កើនសម្មត្ថភាពផ្នែកគណិតវិទ្យាហើយនិងភាសា

មានការចងចាំល្អ

មានជំនាញក្នុងសហប្រតិបតិ្តការការងារ(Team Work) ហើយនិងចេះរួបរួមគ្នាក្នុងសង្គម

ហេតុអ្វីបានជាកូនខ្ញុំគួររៀនដូរ្យដន្ត្រី?

ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ យើងមានជំនឿថា ក្មេងៗគួររៀនដូរ្យដន្ត្រី "សំរាប់តែដើម្បីដូរ្យដន្ត្រីតែប៉ុណ្ណោះ" ពីព្រោះពីមុនដូរ្យដន្ត្រីគឺតំណាងអោយស្នាដៃ របស់មនុស្ស ហើយជាផ្នែកមួយសំរាប់បង្រ្គប់អោយកម្មវិធីសិក្សាមានភាពពេញលេញប៉ុណ្ណោះ។ ពិតជាដូច្នេះមែន។

ប៉ុនែ្តសព្វថ្ងៃនេះ យើងសង្ឃឹមថាក្មេងៗត្រូវរៀនមុខវិជ្ជាយ៉ាងច្រើន ហើយមាតាបិតាបានចាប់ផ្តើមសួរខ្លួនឯងថាតើមុខវិជ្ជាណាដែលកូនៗរបស់គេ អាចមិនអើពើ ឬទំលាក់ចោល? ចំលើយគឺ៖ មិនមែនដូរ្យដន្ត្រីទេ!

ដូចមាតាបិតាទាំងអស់ដឹងហើយថា៖ កូនរបស់គេគឺជាល្បាយនៃធម្មជាតិហើយនិងការអប់រំ។ ទារកដែលទើបនឹងកើតថ្មី មានកោសិកាខួរក្បាល គ្រប់គ្រាន់ ហើយនៅពេលដែលទារកទាំងនោះធំឡើងបន្តិច វាមានសរសៃខួរក្បាលសំរាប់ភ្ជាប់កោសិកាទាំងឡាយ ដែលគេហៅថាណឺរូន។

រៀនដូរ្យតន្ត្រីតាំងពីវ័យក្មេង ធ្វើអោយសរសៃណឺរ៉ូនទាំងនោះដុះដាលក្នុងរបៀបបង្កើនសម្មត្ថភាពដល់កូនរបស់អ្នក។ ការស្រាវជ្រាវបង្ហាញថា ការលេង ដូរ្យដន្ត្រី ធ្វើអាយកើនយ៉ាងខ្លាំងដល់សម្មត្ថភាពរបស់ក្មេង ក្នុងការចងចាំ, ការយល់ដឹង, ហើយនិងការប្រាស្រ័យទាក់ទងក្នុងសង្គម។

ដូរ្យដន្ត្រីនៅតែជាតំណាងស្នាដៃដ៏អស្ចារ្យដដែល ប៉ុន្តែវាអាចធ្វើអោយមានភាពផ្លាស់ប្តូរដល់កុមារ។

តើនៅពេលណាដែលក្មេងគួរចាប់ផ្តើមរៀនដូរ្យដន្ត្រី?

ពេលណាក៏បានដែរ, ប៉ុន្តែកាន់តែឆាប់ កាន់តែល្អ។ អាយុក្នុងទីនេះគ្រាន់តែជាការសំគាល់តែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែក្មេងៗអាចដុះដាល ក្នុងល្បឿនផ្សេងៗគ្នា។ គ្រូបង្រៀនដូរ្យដន្ត្រីរបស់អ្នក អាចផ្តល់យោបល់ជាក់លាក់ជាង សំរាប់អោយកូនរបស់អ្នក។

ការដែលសំខាន់នោះគឺត្រូវចេះភ្ជាប់គ្នា រវាងការពិសោធន៍អំពីដូរ្យតន្ត្រីរបស់កូនអ្នក ជាមួយនឹងវគ្គនៃការដុះដាល ហើយត្រូវចេះទុកដាក់ការលេងដូរ្យដន្ត្រី ជាផ្នែកមួយនៃជីវិត។

ពីអាយុប្រាំមួយខែដល់ប្រហែលបីឆ្នាំ៖ ការពិសោធន៍ដូរ្យដន្ត្រីគឺមានសារៈសំខាន់ណាស់ក្នុងបណ្តាឆ្នាំទាំងនេះ។ គ្រូភាគច្រើនតែងបង្ហាត់សិស្សជាក្រុម ដើម្បីអោយស្គាល់ចង្វាក់និងកំពស់សំលេង ក៏ដូចជាគោលគំនិតនៃល្បឿនភ្លេង ហើយនិងភាពតឹងឬធូរនៃសំលេង, ព្រមទាំងរបៀបប្រើសំលេង ហើយនិងការចងចាំបទចំរៀង។ នេះជាការជួយអោយក្មេងឆាប់ចងចាំច្បាប់នៃដូរ្យតន្ត្រី ហើយរៀបចំគេអោយរៀនចេះប្រើឧបករណ៍។

ពីប្រហែលបីឆ្នាំដល់ប្រាំមួយឆ្នាំ៖ ខួរក្បាលក្មេងហើយនិងសាច់ដុំចលករ មានការលូតលាស់គ្រប់គ្រាន់ ល្មមនឹងអោយក្មេងរៀនលេងឧបករណ៍ ដូចជា ទ្រឬវីយ៉ូឡុង, ឃឹមឬព្យាណួ ជាដើម។ ត្រចៀករបស់ក្មេងក៏កាន់តែដុះដាល់ឡើងដែរ ហើយគេក៏ចាប់ផ្តើមចេះភាសាហើយនិងគំនិតអរូប៉ី។

ពីប្រាំមួយឆ្នាំឡើងទៅ៖ ឥឡូវនេះកូនរបស់អ្នកអាចមានសាច់ដុំចលករលូតលាស់គ្រប់គ្រាន់ ហើយអាចរៀនឧបករណ៍ភ្លេងជាច្រើនទៀត ដូចជាគ្រឿងផ្លុំ ឬគ្រឿងគោះដំជាដើម (ឧបករណ៍ទាំងនេះដូចជា៖ ខ្លុយ, ប៉ីអ, ស្រឡៃ, ត្រែ, សាក់សូ, ចាប៉ី, ហ្គីតា, ស្គរ, រនាត។ល។) ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ មាតាបិតាក៏ត្រូវតែ រិៈគិត រកឧបករណ៍ណាដែលត្រូវនិស្ស័យនឹងកូនរបស់អ្នកដែរ - ឧទាហរណ៍, ស្គរហើយនឹងគ្រឿងដំ ត្រូវការក្មេងណាដែលពូកែចាំចង្វាក់, គ្រឿងផ្លុំត្រូវការ ក្មេងណាដែលមានភាពរហ័សខាងម្រាមដៃ, ហើយឧបករណ៍ខ្សែ ត្រូវការក្មេងណាដែលពូកែស្តាប់បទ ឬទំនុកច្រៀង។

គ្រូភ្លេងអាចផ្តល់យោបល់អំពីឧបករណ៍ដែលសមរម្យជាងគេសំរាប់សិស្ស។ នៅក្នុងអាយុទាំងនេះ វាក៏មាន សារៈសំខាន់ណាស់ដែរ សំរាប់អោយក្មេង រៀនលេងភ្លេងឬច្រៀងជាក្រុម ដូចជាច្រៀងជាពួក, ក្រុមល្ខោនឬវង់ដូរ្យដន្ត្រី ក្នុងសាលា ឬក្នុងសហគមន៍។

មនុស្សគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមានសម្មត្ថភាពផែ្នកដូរ្យដន្ត្រី

នេះជាការពិត។ ក្មេងទាំងអស់សុទ្ធតែកើតមកមានសម្មត្ថភាពខាងដូរ្យដន្ត្រីនៅក្នុងខ្លួន, ប៉ុនែ្តបើសឹនគេមិនយកវាទៅប្រើ តាំងពីដំបូងឡើងទេ នោះវានឹង ខកខាន មិនបានដុះដាល ^(១)។ ដែលហៅថា"មិនមែនជាអ្នកភ្លេង" ហាក់ដូចជា បណ្តាលមកពីការហ្វឹកហ្វឺនមិនបានល្អ ឬក៏ខ្វះឱកាស ជាជាងមកអំពី ការខ្វះសម្មត្ថភាព​, ហើយគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមានសម្មត្ថភាព ក្នុងការទទួលយកនូវការប៉ិនប្រសប់ផ្នែកដូរ្យដន្ត្រី។

ការស្រាវជ្រៀវដែលបោះពុម្ភផ្សាយនៅដើមឆ្នាំ២០០១បង្ហាញថា ទារកទាំងអស់កើតឡើងមកសុទ្ធតែចេះស្តាប់កំពស់ សំលេង - ដូច្នេះហើយបានជាវា ចេះ ស្តាប់សំលេងម្តាយរបស់វា ហើយនិងចេះរៀនភាសា។ ប៉ុនែ្តបើសឹនគេមិនបានយកជំនាញផ្នែកកំពស់សំលេងនោះមកប្រើទេ, គេនឹងបាត់បង់វា ទៅវិញ។ មេរៀនថ្នាក់ដំបូងៗនៃដូរ្យដន្ត្រី ជួយអោយទារករក្សាទុកនូវជំនាញជាគ្រឹៈផ្នែកដូរ្យដន្ត្រី, ដែលមានសារៈសំខាន់បំផុត សំរាប់អោយវារៀន ភាសាកំណើត ក៏ដូចជា ភាសាបរទេស^(២)។

ការលេងភ្លេងបង្កើននូវការចងចាំ ព្រមទាំងបង្កើនសម្មត្ថភាពនៃការពិចារណា, មានជំនាញគ្រប់គ្រងពេលវេលា (Time management skill), ហើយនិងមានវោហា

ការដកពិសោធន៍ស្រាវជ្រៀវជាបន្តបន្ទាប់នៅប្រទេសហុងគ្រី កាលពីឆ្នាំ១៩៥០ បានរកឃើញនូវបុព្វហេតុដែលបណ្តាលអោយក្មេងដែលរៀននៅ សាលា ពិសេសផ្នែកមតេយ្យ ឬបថមសិក្សា ដែលមានរួមបញ្ចូលកម្មវិធីដូរ្យដន្ត្រី តែងតែមានពិន្ទុសិក្សាល្អ ជាងសាលាទូទៅដទៃទៀត។ ការសិក្សារកឃើញថា ការរៀនហើយនិងលេងភ្លេង ធ្វើអោយកើនឡើង មិនគ្រាន់តែពិន្ទុនៅសាលាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏បង្កើនការចងចាំ, ការពិចារណា, សហប្រតិបត្តការក្នុងក្រុម (Team Work), ជំនាញក្នុងការគ្រប់គ្រងពេលវេលា ហើយនិងសម្មត្ថភាពក្នុងការគិតជាអរូប៉ី^(៣)។

ការលេងភ្លេងធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវសម្មត្ថភាពប្រមូលផ្តុំអារម្មណ៍, ការចងចាំ ហើយនិងចេះបញ្ចេញទស្សនៈ

ការសិក្សាយ៉ាងទូលំទូលាយនៅប្រទេសស្វិស ជាមួយនឹងក្មេង១២០០នាក់ ក្នុងថ្នាក់រៀនច្រីនជាង៥០ បង្ហាញយ៉ាងជាក់ច្បាស់ថា ការលេងភេ្លង ធ្វើអោយសិស្សកាន់តែពូកែផ្នែកការអាន ហើយនិងការនិយាយ។ ភាពពូកែនេះ គឺតាមរយៈភាពកាន់តែប្រសើរ ខាងផ្នែកផ្តោតអារម្មណ៍, ការចងចាំ និងការបញ្ចេញទស្សនៈ។ ក្មេងតូចៗដែលមានថ្នាក់រៀនដូរ្យដន្ត្រីច្រើនជាងបីដង ក្នុងមួយសប្តាហ៍ ទោះមានថ្នាក់រៀនសំខាន់ៗដទៃទៀត តិចជាងមុនបីដងក៏ដោយ ឃើញថាមានការអភិវឌ្ឍន៍យ៉ាងលឿនខាងផ្នែកនិយាយ ហើយរៀនអានក៏កាន់តែឆាប់ចេះទៀតផង។

ផលដទៃទៀតដែលរកឃើញដោយការសិក្សានេះ បង្ហាញថា ក្មេងចេះរាប់អានគ្នាជាងមុន, ហើយចូលចិត្តថ្នាក់រៀននិងគ្រូបស់វាជាងមុនដែរ ព្រមទាំងមានការតានតឹងក្នុងចិត្តកាន់តែតិច នៅពេលប្រលងផ្សេងៗ។ នេះបង្ហាញអោយឃើញថា គេអាចគ្រប់គ្រងការការកៀបសង្កត់ផ្លូវចិត្ត ដែលអាចកើតមានឡើង នៅពេលដែលគេបំពុងបំពេញការងារផងដែរ^(៤)។

លេងភ្លេងធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវសមត្ថភាពក្នុងការគិត

ការស្រាវជ្រៀវជាបន្តបន្ទាប់ នៅឯសាកលវិទ្យាល័យCalifornia-Irvine និងសាកលវិទ្យាល័យWisconsin-Oshkosh ^(៥) បង្ហាញថាការរៀននិងការ លេងភ្លេង បង្កើតអោយមានឡើង ឬធ្វើអោយផ្លាស់ប្តូរ នូវសរសៃប្រសាទដែលទាក់ទងនឹងការគិត, ដែលមានសារៈសំខាន់សំរាប់តួនាទីខ្លឹមៗ នៃខួរក្បាល ដូចជាគិតគណិតវិទ្យាស្មុគស្មាញ, លេងអុក ហើយនិងវិភាគវិទ្យាសាស្រ្ត។ ការសិក្សាជាលើកដំបូងឃើញថា ការស្តាប់ម្តងម្កាល ទៅនឹងចំរៀងSonataរបស់Mozart ធ្វើអោយក្មេងមានសម្មត្ថភាព គិតគូចំងាយនៅក្នុងលំហ កាន់តែប្រសើរ។ ការសិក្សាបន្ថែមទៀត ដែលប្រៀបធៀប កូនក្មេង ដែលរៀនកុំព្យូទ័រ ទៅនឹងក្មេងដែលរៀនច្រៀង, រវាងក្មេងដែលរៀនភ្លេងតាមព្យាណូ ជាមួយក្មេងដែលអត់មានរៀនអ្វីបន្ថែម, ឃើញថាក្មេងដែលរៀនដូរ្យដន្ត្រី បានទទួល ពិន្ទុមធ្យម៣៥% ច្រើនជាងក្មេងដែលរៀនកុំព្យូទ័រ ឬអត់មានរៀនអ្វីបន្ថែម^(៦)។

ការហាត់ដូរ្យដន្ត្រីធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវការចងចាំពាក្បនិយាយ

ការសិក្សាជាដំបូងៗនៅឯសាកលវិទ្យាល័យចិនហុងកុង(The Chinese University of Hong Kong) បានបង្ហាញថា មនុស្សពេញវ័យដែលបានទទួល ការហ្វឹកហ្វឺនផ្នែកដូរ្យដន្ត្រីកាលគាត់មានអាយុមុន១២ឆ្នាំ មានសម្មត្ថភាពច្រើនជាងគេ ក្នុងការចងចាំពាក្បនិយាយ។

ការសិក្សាបានពិសោធន៍ទៅលើមនុស្សពេញវ័យ៦០នាក់ ដែលក្នុងនោះ៣០នាក់បានទទួលការហ្វឹកហ្វឺនឧបករណ៍ភ្លេងលោកខាងលិចច្រើនជាង ប្រាំមួយឆ្នាំ, ដែលមនុស្សក្រៅពីនេះបានទទួលហ្វឹកហ្វឺនខ្លះឬអត់សោះ។

ការសិក្សាដូរ្យដន្ត្រី ជួយអោយសិស្សដែលរៀនខ្សោយ ត្រឡប់មកជារៀនគ្រាន់បើវិញ

អ្នកស្រាវជ្រាវនៅឯសាកលវិទ្យាល័យBrown (Brown University) នៅប្រទេសអាមេរិក បានរកឃើញថា ក្មេងដែលមានអាយុពី៥ទៅ៧ឆ្នាំ ដែលរៀនយឺត ជាងគេនៅក្នុងសាលា បានរៀនទាន់មិត្តរួមថ្នាក់របស់គេខាងផ្នែកអំណាន ហើយរៀនពូកែជាងគេផ្នែកគណិតវិទ្យា ក្រោយពីការសិក្សាដូរ្យដន្ត្រីអស់ ប្រាំពីរខែ។ ឥរិយាបទរបស់គេ ទាំងនៅក្នុងថ្នាក់រៀននិងនៅក្រៅថ្នាក់រៀន ក៏កាន់តែប្រសើរឡើងដែរ, ហើយក្រោយពីការសិក្សាដូរ្យដន្ត្រីអស់រយៈពេល មួយឆ្នាំមក គេក៏ក្លាយជាសិស្សល្អជាងសិស្សដទៃទៀតដែលមិនបានសិក្សាបន្ថែម^(៧)។

សិស្សដូរ្យដន្ត្រីពិតប្រាកដ តែងតែកំរក្លាយជាជនប្រព្រឹត្តបទលើ្មស

សិស្សថ្នាក់មធ្យមសិក្សាដែលចូលរួមក្នុងសិល្បៈសំដែង, ដូចជាកម្មវិធីវង់ភ្លេងក្នុងសាលារៀន, តែងតែកំរមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងបញ្ហាគ្រឿងញៀន, ឧក្រិដ្ឋកម្ម ឬក៏សកម្មភាពមិនល្អផ្សេងៗ, នេះបើតាមការសិក្សានៅសហរដ្ឋអាមេរិកអំពីការលូតលាស់របស់មនុស្ស។ ការសិក្សានេះហៅថាChampions of Change ដែលធ្វើឡើងដោយអ្នកស្រាវជ្រាវមួយចំនួនមកពីសាកលវិទ្យាល័យHarvard, Stanford ហើយនិងColumbia។ ការសិក្សានេះត្រូវបានគាំទ្រដោយគណកម្មការនៃរដ្ឋតិចសាសផ្នែកខាងការញៀនស្រាឬថ្នាំញៀន(Texas Commission on Drug and Alcohol Abuse) ដែលរាយការណ៍នៅឆ្នាំ១៩៩៨ថា "​សិស្សថ្នាក់មធ្យមសិក្សាទាំងឡាយ ដែលចូលរួមក្នុងក្រុមវង់ភ្លេង មួយជីវិតរបស់គេ កំរមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងគ្រឿងញៀនណាទាំងអស់" (ដូចជាស្រា,ថ្នាំជក់ ឬថ្នាំញៀន ។ល។)^(៨)

អត្ថបទនេះ ត្រូវបានដកស្រង់ឬផុសគំនិតចេញមកពីMusic Play for Life (http://www.mca.org.au/music.playforlife.htm) ដែលជាអង្គការតស៊ូមតិនៅប្រទេសអូស្ត្រាលី ហើយយល់តំលៃអំពីដូរ្យដន្រ្តី។

ឯកសារយោង

1- Donald A Hodges (editor), Handbook of Musical Psychology, IMR Press. San Antonio .P258.

2- Professor Jenny Saffran, Infant Learning Centre, University of Wisconsin-Madison. Developmental Psychology journal, January 2001

3- F Sandor (ed). Music Education in Hungary. 1969

4- E W Weber, M Spychiger and J-L Patry, Musik macht Schule. Biografie und Ergebnisse eines Schulversuchs mit erweitertemMusikuntericcht. Padagogik in der Blauen Eule, Bd17. 1993.

5- Various studies by Dr. Gordon Shaw (University of California-Irvine) and Dr. Fran Rauscher (University of Wisconsin-Oshkosh), with others. Including those published in Nature 365:611 and Neuroscience Letters 185:44-47

6- E L Wright, W R Dennis & R L Newcomb. Neurological Res.19:2-8. 1997

7- Agnes S Chan, Yim-Chi Ho, & Mei-Chun Cheung, Dept of Psychology, The Chinese University of Hong Kong. Music training improves verbal memory. Nature 396:128

8- M F Gardiner, A Fox, F Knowles & D Jeffrey. Learning improved by arts training. Nature 381:284. 1996.